Media społecznościowe:

RSS:

Radio Watykańskie

Głos Papieża i Kościoła w dialogu ze światem

język:

O NAS

+
Początki

Niewiele ponad miesiąc po swej inauguracji (12 lutego 1931 r.) Radio Watykańskie (RV) nadało pierwszy komunikat po O. Feliks Lasońpolsku. Było to orędzie Piusa XI z okazji czterdziestolecia encykliki "Rerum novarum". 20 marca 1931 r. odczytał je ks. Tadeusz Zakrzewski, rektor Papieskiego Instytutu Polskiegow Rzymie i późniejszy biskup płocki. Na regularneprogramy polskie trzeba było jednak poczekać jeszcze kilka lat. Oficjalnie Sekcja Polska RadiaWatykańskiego (SPRV) zaczęła istnieć 24 listopada 1938 r. Jej pierwszym kierownikiem został o. Feliks Lasoń SJ. Pomagał mu ks.Józef Młodochowski, rektor Papieskiego Instytutu Polskiego, a od 1943 r. o. Ludwik Semkowski SJ. Początkowo audycje w języku polskim nadawano 1-2 razy w tygodniu. Tematyka dotyczyła głównie działalności papieskiej. Częstona antenie gościła też tematyka hagiograficzna.

+
Wojna i okres powojenny

Wojna

Przełomem w działalności SPRV był wybuch drugiej wojny światowej. Audycje w języku polskim (m.in. dzięki orędziom radiowym prymasa Augusta Hlonda ) stały się ważnym narzędziem w informowaniu światowej opinii publicznej o prawdziwym obliczu hitlerowskiej i sowieckiej okupacji. Istotnym zadaniem było też niesienie otuchy i nadziei rodakom tak w kraju, jak na emigracji. Od stycznia 1941 r. dodano trzecią audycję w tygodniu, skierowaną do Polaków w Ameryce Północnej. Innym z zadań RV było przeciwstawienie się antypapieskiej propagandzie oskarżającej Piusa XII o prohitlerowskie sympatie. Nie zapominano też o informacjach z życia Kościoła, szczególnie na terenie umęczonej wojną Polski i Europy. Stopniowo ograniczano jednak tematykę antyniemiecką zauważywszy, że jedynie wzmaga ona terror na terenach okupowanych. Audycje zatytułowane "Przegląd wiadomości katolickich" były poddawane w tym względzie ostrej cenzurze.

W czasie wojny RV regularnie co 5 tygodni nadawało kazania w języku polskim w ramach niedzielnych transmisji Mszy św. Wprowadzono też język polski przy odczytywaniu Ewangelii. W 1944 r. zrezygnowano jednak z polskich programów dla Ameryki Północnej. Ożywienie działalności papieskiej, a w związku z tym także aktywności RV, przyniosło zajęcie Rzymu przez wojska alianckie. Szczególne miejsce w audycjach SPRV zajęły spotkania Piusa XII z dowództwem i żołnierzami II Korpusu . Gorzej było z informacjami z kraju, tym bardziej, że w sprawach politycznych RV nie zabierało głosu, a wiadomości dochodziły do Rzymu rzadko i ze znacznym opóźnieniem.

ówczesne audycje informacyjne SPRV składały się w pierwszym rzędzie ze sprawozdania z działalności papieża i Stolicy Apostolskiej. Informowano następnie o wydarzeniach dotyczących Kościoła powszechnego. Rzadziej natomiast podejmowano tematykę polską, opierając się głównie na wydawnictwach polonijnych.

Lata powojenne

Wraz z ustaniem działań zbrojnych w Europie zmieniła się też zawartość programowa audycji w języku polskim. W pierwszym okresie powojennym sporo miejsca poświęcano komunikatom Papieskiego Biura Informacyjnego, związanym z poszukiwaniem osób zaginionych w czasie wojny . Większą uwagę zwracano na wydarzenia polonijne. Wyrażano zaniepokojenie z powodu rozwoju sytuacji w kraju rządzonym przez komunistów. Protest budziły takie wydarzenia jak zerwanie konkordatu, wprowadzenie rozwodów, czy propagowanie ateistycznej ideologii.

W 1947 r. SPRV przeszła na nadawanie codziennych audycji tematycznych o godz. 20:15. Jednocześnie w RV utworzono niezależną sekcję dziennikową nadającą jednolity popołudniowy serwis "Informacje Radia Watykańskiego" (IRVAT) w kilku językach europejskich, w tym po polsku o godz. 16:15. W związku ze zwiększeniem oferty programowej poszerzył się też krąg współpracowników SPRV. Wśród nich byli: długoletni rektor Papieskiego Instytutu Polskiego w Rzymie ks. Franciszek Mączyński oraz ks. Władysław Rubin , przyszły sekretarz generalny Synodu Biskupów i kardynał. W związku z zaostrzaniem przez komunistów w kraju walki ideologicznej więcej uwagi na antenie zaczęto poświęcać katolickiej nauce społecznej. Starano się przy tym używać ostrożnych sformułowań w odniesieniu do aktualnych wydarzeń w Polsce. Wstrzymano się między innymi od skomentowania ocenianego wówczas jako kontrowersyjne porozumienia Kościół-państwo z 14 kwietnia 1950 r. Mimo to audycje RV były regularnie zagłuszane.

W 1951 r. kierownictwo sekcji przejął o. Józef Warszawski SJ . W tym okresie — obok popołudniowego dziennika, audycji wieczornej oraz kazań w języku polskim w czasie niedzielnych nabożeństw nadawanych przez RV (co piąta niedziela, później raz w miesiącu) — zaczęły pojawiać się na antenie RV transmisje z komentarzem w języku polskim z ważniejszych uroczystości kościelnych w Watykanie oraz z niektórych wydarzeń polonijnych (np. z uroczystości rocznicowych bitwy o Monte Cassino). Jednym z głównych zadań postawionych sobie przez SPRV było religijne dokształcanie słuchaczy w związku z nasileniem przez komunistyczne władze w Polsce ideologicznej indoktrynacji oraz otwartej walki z Kościołem. Programową odpowiedzią na "stalinowską noc" był szereg cykli pogadanek i konferencji poświęconych szerokiej gamie tematów: od biblistyki i apologetyki chrześcijańskiej po historię najnowszą, przygotowanych przez emigracyjnych teologów i publicystów (m.in. abp Józef Gawlina , ks. Bolesław Filipiak i ks. Walerian Meysztowicz, ks. Wojciech Mariański, Jędrzej Giertych, Wojciech Wasiutyński). Nie zapominano także o radiowych relacjach z kościelnych wydarzeń polonijnych. Wieczorną audycję zaczęto powtarzać wczesnym popołudniem dnia następnego. W ten sposób ilość stałych programów SPRV zwiększyła się de facto do trzech dziennie.

Szczególną rolę opiniotwórczą odegrała SPRV w momencie największego nasilenia "stalinowskiej nocy" w Polsce, tzn. po śmierci samego Stalina, gdy aresztowano prymasa Stefana Wyszyńskiego , skazano biskupa Czesława Kaczmarka i szereg innych osobistości kościelnych. W programach RV przekazywano protesty środowisk emigracyjnych przeciwko prześladowaniom, nadawano audycje historyczne przypominając ważne dla narodu wydarzenia i postacie. Powracano też do obrony Stolicy Apostolskiej przed propagandowymi atakami komunistów.

"Odwilż" w PRL z lat 1955-1957 znalazła swoje echo także w SRVP. Wiele uwagi w audycjach poświęcono takim wydarzeniom jak wypadki poznańskie w czerwcu 1956 r., zwolnienie prymasa Wyszyńskiego, czy przygotowania do milenium chrztu Polski.

W 1957 r. otwarto nowe centrum transmisyjne RV w Santa Maria di Galeria pod Rzymem . Polepszyły się zatem możliwości nadawcze audycji w języku polskim. W tym samym roku kierownikiem SPRV zostaje o. Józef Chechelski SJ . Główny akcent audycji przesuwa się na wewnętrzną formację katolików, przygotowywanych na gomułkowską "zimę" po krótkotrwałej październikowej "odwilży". W oparciu o papieskie nauczanie podejmowane są takie tematy jak apologetyka chrześcijańska (zwłaszcza antymarksistowska), ewolucjonizm, nauczanie społeczne Kościoła, kultura współczesna, wolność religijna itp. Trzonem informacji pozostaje działalność papieska. Wiele miejsca poświęca się także życiu Kościoła na świecie, zwłaszcza w krajach misyjnych.

Wraz z rozpętaniem przez reżim pod koniec lat 50. kolejnej akcji przeciwko Kościołowi, na antenę wracają coraz częściej sprawy polskie i sytuacja Kościoła za "żelazną kurtyną". Rzadziej natomiast mówi się o życiu Polonii. Nie dochodzi także do zamierzonego wyodrębnienia osobnych audycji dla dzieci i młodzieży. Ważnym elementem programowym są przygotowania do Soboru Watykańskiego II zapowiedzianego przez Jana XXIII , a szczególnie pierwsze kroki Kościoła katolickiego na drodze ekumenizmu.

+
Sobór i lata następne

Mimo izolacji krajów komunistycznych i antykościelnej kampanii w Polsce, u początku lat 60. zwiększyły się możliwości kontaktów między Stolicą Apostolską a episkopatem Polski. Stało się tak m.in. dzięki rozpoczęciu obrad przez Sobór Watykański II. Polacy zaczynają się pojawiać na kościelnych kongresach i spotkaniach międzynarodowych. Na antenie RV często goszczą polscy ojcowie soborowi, w tym kard. Stefan Wyszyński, arcybiskupi Antoni Baraniak, Bolesław Kominek, Adam Kozłowiecki, czy biskupi Jerzy Ablewicz, Michał Klepacz, Wilhelm Pluta i Karol Wojtyła . Audycje w tym czasie miały przede wszystkim przygotowywać wiernych do właściwego przeżywania i zrozumienia tego wielkiego wydarzenia kościelnego. Prezentowano albo wręcz czytano in extenso na antenie dokumenty soborowe. Starano się także kontynuować dotychczasowe programy tematyczne, szczególnie gdy chodzi o światowe przygotowania do Sacrum Poloniae Millennium.

Pontyfikat Pawła VI to dla RV nowe wyzwania. Obok wydarzeń soborowych stanowią je przede wszystkim papieskie podróże (m.in. do Ziemi Świętej, wizyta w siedzibie ONZ w Nowym Jorku, ekumeniczna wizyta w Istambule, podróż na Daleki Wschód).

W 1966 r. miejsce chorego o. Józefa Chechelskiego SJ na czele SPRV zajął o. Tomasz Rostworowski SJ . Sporo audycji poświęcono w tym czasie recepcji Vaticanum II i związanym z tym problemom. Szczególne miejsce na antenie (nie tylko w audycjach w języku polskim) zajęła sprawa odmowy przez władze komunistyczne pozwolenia na przyjazd papieża do Polski. Fakt ten włączył się w ogólne tło swoistej rywalizacji państwa z Kościołem, gdy chodzi o obchody milenijne --> . O tym, że władze nie przebierały tutaj w środkach, świadczy brutalna nagonka na Kościół w związku ze słynnym listem polskiego episkopatu do biskupów niemieckich. Sporo czasu antenowego poświęcono także organizacji życia kościelnego na Ziemiach Zachodnich.

W latach 60. obok aktualności i stałych rubryk pojawiły się specjalne audycje dla chorych. Zacieśniono współpracę z Episkopatem Polski przeprowadzając pierwsze badania słuchalności RV w Polsce. W miarę rosnących możliwości kontaktu z krajem zwiększano też ofertę programową. Nawiązano ściślejszą współpracę z innymi rozgłośniami polskojęzycznymi na Zachodzie.

W 1970 r. RV otrzymało nową siedzibę w Palazzo Pio , co pozwoliło na polepszenie warunków pracy SPRV i na zatrudnienie nowych pracowników. Antenowy czas w południe, przeznaczony na powtórkę audycji wieczornej, zaczęto traktować fakultatywnie, przygotowując czasem specjalne dodatkowe audycje tematyczne. Nadal jednak dzienniki RV w języku polskim (16:15) opracowywane były niezależnie od SPRV. Na początku lat 70. zacieśniono współpracę z Biurem Prasowym Episkopatu Polski, dzięki czemu powstał stały dział programowy poświęcony wydarzeniom w kraju. Było to szczególnie ważne w związku z dramatycznymi wypadkami na Wybrzeżu w grudniu 1970 r. i następującymi później zmianami politycznymi.

Istotnym wydarzeniem okazała się beatyfikacja w 1971 r. o. Maksymiliana Marii Kolbego . Po raz pierwszy po wojnie do Rzymu zawitały liczne polskie pielgrzymki. Ożywiły się kontakty z krajem. Także komunistyczne władze manifestowały otwarcie na świat, czego dowodem było m.in. podpisanie porozumienia z NRF. W ślad za tym wydarzeniem poszła decyzja Stolicy Apostolskiej o uregulowaniu organizacji kościelnej na Ziemiach Zachodnich. Swoistym momentem kulminacyjnym tej "odwilży" w stosunkach państwo-Kościół była wizyta w Watykanie I sekretarza PZPR Edwarda Gierka (1 grudnia 1977 r.).

W 1973 r. kierownictwo SPRV objął o. Stefan Filipowicz SJ . Na antenie coraz więcej miejsca poświęcano Polsce i wydarzeniom bieżącym. Kontynuowano audycje poświęcone chorym, misjom, wiedzy religijnej, hagiografii, historycznym rocznicom. Podjęto także szereg tematów związanych z posoborową formacją chrześcijańską (rola katechezy, laikatu, lektura Biblii, ruchy katolickie).

+
Niezwykły pontyfikat

Rok 1978 jest kolejnym przełomem w dziejach SPRV. Główne wydarzenia tego czasu to śmierć Pawła VI, krótki pontyfikat Jana Pawła I i wybór Jana Pawła II . Zwłaszcza to ostatnie wydarzenie postawiło przed SPRV szczególne zadanie. Nie tylko na bieżąco informowano o wydarzeniach związanych z początkiem nowego pontyfikatu, ale także służono pomocą innym sekcjom językowym RV a nawet innym rozgłośniom. Od samego początku widać było "medialność" nowego papieża.

Czas antenowy audycji polskich nie uległ zmianie. Natomiast od 1979 r. rozpoczęto transmisje Mszy św. w języku polskim odprawianych w radiowej kaplicy w niedziele i obowiązujące święta liturgiczne. Zainaugurował ją sam papież 7 stycznia odprawiając dla słuchaczy RV Mszę w Kaplicy Sykstyńskiej.

Nowym zadaniem RV stała się medialna obsługa częstych podróży zagranicznych Ojca Świętego . Było to okazją do szerszego prezentowania odwiedzanych przez Jana Pawła II Kościołów lokalnych. Od tej pory papieżowi w jego pielgrzymkach stale towarzyszy ekipa sprawozdawcza RV. W podróżach poza teren Włoch zawsze bierze udział jeden z wysłanników sekcji polskiej.

Dla Kościoła w Polsce wyraźnym przełomem była pierwsza wizyta Jana Pawła II w ojczyźnie. RV szczegółowo informowało o związanych z tym wydarzeniach. SPRV przygotowała także zestawy kaset magnetofonowych z papieskimi przemówieniami do rodaków. Rozprowadzano je zarówno w kraju, jak i wśród Polonii.

W 1980 r. szefem SPRV został o. Florian Pełka SJ . Jednocześnie zreorganizowano strukturę RV podporządkowując popołudniowe serwisy dziennikowe odnośnym sekcjom językowym. W związku z tym zmianie uległa ramówka programowa, jako że część informacji (zwłaszcza związanych z życiem Kościołów lokalnych) była nadawana w dzienniku o 16:15 i nie wchodziła do audycji wieczornych. Dla polskiej sekcji bardzo ważną była wizyta Jana Pawła II w Palazzo Pio i spotkanie z pracownikami papieskiej rozgłośni (5 lutego 1980 r.).

RV towarzyszyło także ważnym wydarzeniom początku lat 80., jak powstanie "Solidarności", wizyta w Watykanie delegacji związku (styczeń 1981 r.) , zamach na Jana Pawła II (13 maja 1981 r.) , śmierć prymasa Wyszyńskiego (28 maja 1981) czy wprowadzenie w Polsce stanu wojennego. To ostatnie wydarzenie było w SPRV początkiem szeregu działań "ku pokrzepieniu serc" cierpiących rodaków. Nagłaśniano opinie biskupów, informowano o zagranicznych inicjatywach solidarnościowych, nadano szereg audycji poświęconych chrześcijańskiemu życiu w trudnych czasach. W tym także duchu zrelacjonowano uroczystości kanonizacyjne o. Maksymiliana Marii Kolbego (10 października 1982 r.). Ważne miejsce w programach zajęły obchody 600-lecia sanktuarium jasnogórskiego, w tym druga pielgrzymka Jana Pawła II do ojczyzny (16-23 czerwca 1983 r.). Sekcja przygotowała specjalny zestaw kaset z nagraniami papieskich przemówień podczas tej wizyty. Inny zestaw zatytułowany "Pani Jasnogórska, weź w opiekę naród cały" obejmował modlitwę Ojca Świętego w intencji ojczyzny oraz jego słowa o Polsce i do Polaków z okresu stanu wojennego (od 13 grudnia 1981 r. do 16 czerwca 1983 r.). Warto dodać, że w tym okresie władze PRL nasiliły zagłuszanie audycji RV.

Z SPRV współpracowali wówczas m.in.: ks. Janusz Bolonek (obecnie nuncjusz apostolski w Urugwaju), ks. Adam Boniecki MIC, o. Alfred Cholewiński SJ, s. Emilia Ehrlich OSU, ks. Sławoj Leszek Głódź (obecnie biskup polowy WP), prof. Stanisław Grygiel, o. Konrad Hejmo OP, ks. Mieczysław Maliński, ks. Józef Tischner . Nowością było wprowadzenie dłuższych staży w SPRV dla kleryków jezuickich. Dla wielu z nich był to początek "przygody z mediami" kontynuowanej także po święceniach. Doświadczenie to podjęły później także inne sekcje językowe RV. Intensywniejszy stał się listowny kontakt ze słuchaczami, kilkakrotnie RV organizowało konkursy z nagrodami dla młodzieży. Nadawanie programów w języku polskim ustalone zostało wg następującego schematu: dziennik (14 min.) g. 16:15; audycja wieczorna (20 min.) g. 20:00; powtórka audycji wieczornej następnego dnia rano o g. 6:00. Do tego dochodziła transmisja Mszy św. w niedziele i obowiązujące święta liturgiczne (g. 16:30).

Okres stagnacji w kraju po odwołaniu stanu wojennego wymagał od papieskiej rozgłośni nowych inicjatyw formujących sumienia wierzących w Polsce. Kontynuowano więc cykle audycji poświęconych Biblii, etyce chrześcijańskiej, historii Kościoła, patrologii, misjologii. Skrupulatnie relacjonowano kolejne papieskie pielgrzymki. Prezentowano sylwetki polskich kandydatów do chwały ołtarzy. Próbowano także ożywić programy dotyczące życia Polonii. W związku z trzecią pielgrzymką Jana Pawła II do ojczyzny (8-14 czerwca 1987 r.) nadano w porozumieniu z Episkopatem Polski specjalny cykl 20 audycji przygotowujących słuchaczy na spotkanie z papieżem.

Zainicjowana przez Michaiła Gorbaczowa w ZSRR "pierestrojka" zaczęła dawać się odczuć także w innych krajach Europy Wschodniej, w tym również w Polsce. Kościół stanął wobec nowych wyzwań: kolejnych prób porozumienia z rządem, potrzeby pośredniczenia w konflikcie między władzą a społeczeństwem, wymogów związanych z rosnącą demoralizacją i laicyzacją, z masową emigracją z kraju. To wszystko znajdowało swój wyraz w audycjach RV. Zdawano sobie sprawę, że uroczysty jubileusz 50-lecia SPRV , zbiegający się w czasie z obchodami 10-lecia pontyfikatu Jana Pawła II, stanowi nie tylko podsumowanie pewnego burzliwego okresu, ale i otwiera na nowe czasy.

+
Nowe czasy

Te nowe czasy nadeszły wraz z symbolicznym runięciem muru berlińskiego. Powstały lepsze możliwości kontaktu z krajem, a zarazem zaistniała potrzeba szybszego i nowocześniejszego przekazu wiadomości. W samym RV upowszechniała się technika komputerowa i satelitarna, umożliwiająca zdobycie nowych źródeł informacji i dotarcie z własnymi informacjami do nowych odbiorców. Z drugiej strony technika fal krótkich, na których głównie operuje RV, zaczęła przeżywać wyraźny schyłek. Dominującym medium była telewizja, powoli znajdująca konkurencję w nowych technologiach multimedialnych.

Pierwszym posunięciem zachodnich rozgłośni nadających na teren Europy Wschodniej było wówczas otwarcie swych przedstawicielstw w poszczególnych krajach. Kierujący SPRV o. Pełka zaproponował w 1989 r. rozpowszechnioną wówczas formułę kościelnej fundacji. "Fundacja Przyjaciół Radia Watykańskiego" (FPRV) była warszawskim biurem korespondenta RV, a jednocześnie instytucją pośredniczącą w kontakcie ze słuchaczami. Zajmowała się m.in. rozprowadzaniem polskojęzycznych materiałów promocyjnych o RV, zagospodarowując w tym celu m.in. fundusze nadsyłane przez słuchaczy. Kierujący FPRV Tomasz Wełnicki przekazywał telefoniczne korespondencje z kościelnych wydarzeń w kraju, ze szczególnym uwzględnieniem działalności nuncjatury otwartej na nowo w Warszawie.

Drugim posunięciem zachodnich rozgłośni było wejście z własnym serwisem informacyjnym na anteny krajowych nadawców dysponujących lepszą jakością transmisji (fale długie i ultrakrótkie). Okazało się, że program I Polskiego Radia (PR) był zainteresowany retransmisją popołudniowego dziennika RV. Odpowiednią umowę zawarto w 1990 r. i latem tego roku ruszyła retransmisja. Początkowo program przesyłano przy pomocy nieco archaicznych technik wpływających negatywnie na jakość dźwięku. Po przejściu obu rozgłośni na technikę satelitarną udało się z czasem wyeliminować ten problem. Retransmisji dokonywano od poniedziałku do soboty o różnych porach, między g. 16:30 a 18:00. Obecnie jest ona prowadzona symultanicznie o g. 16:15.

Wejście na prestiżową antenę I Programu PR stanowiło sukces, ale zarazem nowe wyzwanie dla SPRV. Nie było to łatwe, biorąc pod uwagę spore zmiany kadrowe w sekcji w latach 1990-1991. Nie było też ściślejszej współpracy z redakcją katolicką PR. Od 1991 r. nowym kierownikiem SPRV został o. Eugeniusz Senko SJ . Postawił on na unowocześnienie serwisu poprzez szersze korzystanie z informacji agencyjnych i utworzenie międzynarodowej sieci korespondentów. Okazją do nawiązywania takich kontaktów były liczne papieskie podróże. Audycje wieczorne składały się głównie z watykańskich aktualności oraz z cyklicznych rubryk tematycznych przygotowywanych w przeważającej mierze przez współpracowników zewnętrznych. Zarówno audycje jak i dzienniki zaczęły retransmitować nowo powstające lokalne rozgłośnie katolickie i ogólnopolskie Radio Maryja. W sekcji — obok młodych jezuitów — pojawili się też inni stażyści.

Dzieło o. Senki kontynuował o. Andrzej Majewski SJ , kierujący SPRV w latach 1995-2001. Nową jakość przyniosła technologia cyfrowej obróbki dźwięku i możliwość szybkiego przesyłania go bez straty jakości pocztą elektroniczną bądź internetem. W związku z nowymi możliwościami technicznymi audycje RV w języku polskim zaczęły retransmitować rozgłośnie polonijne, zwłaszcza na terenie Ameryki Północnej. Styl przekazu wiadomości dostosowano do wymogów radiowych (poprzednio serwis RV służył krajowej prasie katolickiej jako jedyne źródło międzynarodowych informacji religijnych i stąd sposób redagowania wiadomości przez wiele lat uwzględniał te potrzeby). Stale rosła też sieć korespondentów, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Po konsultacji z polskimi biskupami zrezygnowano jednak na początku 1997 r. z transmisji Mszy św. Rok wcześniej (4 marca 1996 r.) podpisano umowę o stałej współpracy między RV a PR, dzięki czemu popołudniowy dziennik RV stał się trwałym elementem codziennej ramówki I Programu PR. W 1998 r. funkcje Fundacji Przyjaciół Radia Watykańskiego przejęło Biuro Obsługi Radia Watykańskiego z siedzibą w Warszawie. Przygotowywanie krajowego serwisu dla dziennika RV powierzono natomiast Katolickiej Agencji Informacyjnej. W 2001 r. kierownikiem SPRV został o. Józef Polak SJ

+
Kierownicy RV

Jak dotąd zespołem kierowało 9 jezuitów, na etatach pracowało 42 osoby (w tym 27 jezuitów). Okresowo w redakcji były ponadto zatrudnione 22 osoby (w tym 17 jezuitów). Roczny, dwuletni lub trzyletni staż odbyło 20 jezuitów. Ponadto w wydzielonej redakcji Dziennika Radiowego pracowało 20 osób (w tym tylko 3 jezuitów).

Feliks Lasoń SJ (1900-1973; kierownik Sekcji Polskiej 1938-1951)

Feliks Lasoń urodził się 12 stycznia 1900 roku w Nowej Górze k. Chrzanowa, w rodzinie Jana i Rozalii z domu Mazur. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 31 sierpnia 1918 roku. Pierwsze 5 lat formacji (nowicjat i trzyletnie studia humanistyczne) odbył w Starej Wsi k. Brzozowa. Następnie w latach 1923-1926 studiował filozofię w Nowym Sączu, po czym przez rok w Wilnie pogłębiał wiadomości z zakresu historii, geografii oraz języków niemieckiego, polskiego i łaciny. Teologię studiował w zakonnym kolegium Bobolanum w Lublinie (1927-1931), gdzie 22 czerwca 1930 roku otrzymał święcenia kapłańskie.

Po dwuletniej pracy duszpasterskiej w Lublinie (1931/32) i Łęczycy (1932/33) został skierowany do Lwowa na Trzecią Probację — roczny kurs duchowości i prawa zakonnego. Kolejno był później w Kaliszu socjuszem mistrza nowicjatu (1934/35) i w Warszawie socjuszem prowincjała (1935-1937). Od 1937 przebywał w Rzymie, gdzie powołany został na sekretarza Antoniego Prešerena, asystenta generała zakonu do spraw asystencji słowiańskiej. Gdy generał Włodzimierz Ledóchowski w 1938 roku utworzył zespół jezuitów przygotowujący dla Radia Watykańskiego "Serwis informacji katolickich" znalazł się w nim również ojciec Feliks Lasoń, któremu powierzono uruchomienie w Radiu Sekcji Polskiej. Pierwszą, stałą audycję po polsku nadał 24 listopada 1938 roku, a pracami w Sekcji kierował do 13 października 1951 roku.

Pracując następnie w archiwum zakonnym w Rzymie często pomagał w przygotowywaniu programów, zwłaszcza w latach 1951-1953, oraz w wakacyjnych okresach lat 1958 i 1959. Po powrocie do Polski pracował duszpastersko w Łodzi, w kościołach przy ulicy Curie Skłodowskiej (1962-1966) i przy ulicy Sienkiewicza (1966-71) oraz przez rok w Poznaniu. W 1972 roku przeniósł się do Kalisza. Tam zmarł 13 sierpnia 1973 roku.

  • Drzymała K., Wspomnienia naszych zmarłych 1820-1982, Kraków 1982, III 80-81; Grzebień L., Lasoń Feliks, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 VI 162 (bibliografia); Grzebień L., Feliks Lasoń SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 279.

Józef Warszawski SJ (1903- 1997; kierownik Sekcji Polskiej 1951-1957)

Józef Warszawski urodził się 9 marca 1903 roku w Hamburgu, w rodzinie Wilhelma i Leokadii z domu Chełkowskiej. Wrócił do kraju gdy Polska odzyskała niepodległość. Uczestniczył w wojnie 1920 roku, po czym ukończył gimnazjum. 9 września 1924 roku wstąpił do zakonu jezuitów w Kaliszu, gdzie odbył dwuletni nowicjat. Kolejno studiował filozofię w Krakowie (1926-1929) i teologię w kolegium "Bobolanum" w Lublinie (1929-1934). Tam 18 czerwca 1933 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po studiach przez rok kierował biblioteką teologiczną na Bobolanum (1934/35). Następnie wykładał filozofię i prowadził bibliotekę Papieskiego Seminarium Wschodniego w Dubnie (1935/36). Od 1936 roku w Warszawie współpracował z pismami Przegląd Powszechny i Sodalis Marianus. Po rocznej trzeciej probacji odbytej we Lwowie (1937/38) został redaktorem miesięcznika Sodalis Marianus.

W czasie II wojny światowej prowadził konspiracyjną działalność wydawniczą. Jako redaktor Wojskowej Katolickiej Agencji Prasowej bronił Stolicy Apostolskiej przed antypapieską propagandą. Czynnie uczestniczył w Powstaniu Warszawskim: pod pseudonimem "Ojciec Paweł" był kapelanem zgrupowania "Radosław". Po upadku Powstania dostał się do niemieckiej niewoli, przebywając kolejno w obozach w Żyrardowie, Skierniewicach, Luckenwalde i Sandbostel. Po wyzwoleniu pracował w Niemczech (1945-1948) jako kapelan harcerski i kapelan kobiecego obozu żołnierskiego w Oberlangen. Był organizatorem Zrzeszenia Wydawców i Dziennikarzy Polskich w Niemczech, współzałożycielem Zjednoczenia Polskiego i redaktorem "Biuletynu Informacyjnego". W latach 1948-1950 w Londynie redagował pismo "Sodalis Marianus". W 1950 roku wyjechał do Rzymu, gdzie od 13 października 1951 do 13 marca 1957 był kierownikiem Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego. Ponadto pracował w Polskim Instytucie Historycznym i redagował seryjne wydawnictwo "Sacrum Poloniae Millenium". Krótko przebywał w Chicago, po czym w 1959 roku wrócił do Rzymu, gdzie przez kilka lat kierował biblioteką kolegium "Bellarminum". W 1969 roku przeniósł się do Grottaferrata pod Rzymem, gdzie poświęcił się pracy naukowej i publicystycznej, żywo angażując się w życie polskich środowisk emigracyjnych. Wiosną 1994 wrócił do Warszawy, gdzie zmarł 1 listopada 1997 roku. Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych, Krzyżem Virtuti Militari, Orderem Polonia Restituta, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Armii Krajowej, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

  • Darowski R., Józef Warszawski, w: Filozofia jezuitów w Polsce w XX wieku. Próba syntezy — słownik autorów, Kraków 2001, 333-337 (bibliografia); Grzebień L., Warszawski Józef, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 XII 18-19; Grzebień L., Józef Warszawski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 280; Paluszkiewicz F., Ojciec Paweł, "Komunikaty" 11-12/1997, 29-31.

Józef Chechelski SJ (1900-1967; kierownik Sekcji Polskiej 1957-1967)

Józef Chechelski urodził się 20 grudnia 1900 roku w Siedlcu k. Chrzanowa, w rodzinie Tomasza i Barbary z domu Góreckiej. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 13 listopada 1917 roku w Starej Wsi, gdzie odbył dwuletni nowicjat i czteroletnie studia humanistyczne. Następnie studiował filozofię w Nowym Sączu (1923-1926) i teologię na Bobolanum w Lublinie (1926-1930). Tam 23 czerwca 1929 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1930-1939 przebywał w Krakowie, gdzie na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego był wykładowcą ontologii i historii filozofii. Równocześnie kierował jezuicką biblioteką filozoficzną i studiował filozofię ścisłą na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1928 roku współpracował z redakcją Przeglądu Powszechnego.

Gdy wybuchła II wojna światowa wyjechał do Francji. Kolejno był kapelanem przy Polskim Liceum w Grenoble (1940) oraz duszpasterzem Polaków w Lyonie (1941-1942) i Tuluzie (1942-1946). Wśród rodaków pracował także w czasie swych trzyletnich studiów filozofii na Uniwersytecie Paryskim. W latach 1949-1957 prowadził ośrodek polonijny w Montceau-les-Mines, gdzie prócz duszpasterstwa rozwinął działalność kulturalną: działało tam 14 polskich organizacji. W tym czasie szczególne dbał o młodzież, dla której organizował również imprezy sportowe. Założony przez niego w La Saule polski zespół folklorystyczny w 1957 roku zdobył pierwsze miejsce na międzynarodowym konkursie tańców ludowych w Charolles.

Od 1957 roku przez dziesięć lat kierował Polską Sekcją Radia Watykańskiego. Prócz relacji z prac Soboru Watykańskiego II i przygotowań do obchodów Millenium Chrztu Polski w programach dbał o popularyzację wiedzy teologicznej, filozoficznej i społecznej. Doświadczony cierpieniem, po operacjach na żołądek, dwunastnicę, wątrobę i usunięciu nerki przez ostatnie pół roku życia był sparaliżowany. Zmarł w Domu Pisarzy w Rzymie 27 czerwca 1967 roku , w obecności swojego następcy w Radiu Watykańskim, ojca Tomasza Rostworowskiego.

  • Darowski R., Józef Chechelski, w: Filozofia jezuitów w Polsce w XX wieku. Próba syntezy — słownik autorów, Kraków 2001, 110-111 (bibliografia); Drzymała K., Śp. Ks. Józef Chechelski SJ, opiekun Polonii francuskiej, "Homo Dei" 37/1968 128-129; Grzebień L., Chechelski Józef, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 II 89-90; Grzebień L., Józef Chechelski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 281; Sikorski J., Chechelski Józef, w: Encyklopedia Katolicka, Lublin 1979 III 107.

Tomasz Rostworowski SJ (1904-1974; kierownik Sekcji Polskiej 1967-1973)

Tomasz Rostworowski urodził się w Warszawie 9 listopada 1904 roku w rodzinie Karola Pawła i Teresy Romualdy z domu Fudakowskiej. Dzieciństwo spędził w Krakowie, Warszawie, w Vevey i Fryburgu w Szwajcarii oraz w Kijowie, gdzie wraz z matką i braćmi przyjechał po wybuchu wojny w 1914 roku. Od 1918 roku przebywał z rodziną w Lublinie, gdzie uczył się w Szkole Lubelskiej. Tam w 1922 zdał maturę, rok wcześniej kończąc Szkołę Muzyczną im. Stanisława Moniuszki. Przez rok sudiował historię i filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 8 listopada 1923 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po dwuletnim nowicjacie w Starej Wsi studiował filozofię w Nowym Sączu (1925/26) i w Krakowie (1926-1928). Następnie cztery lata przebywał w Wilnie, gdzie był wychowawcą w konwikcie i nauczycielem w niższych klasach Gimnazjum św. Kazimierza. W tym czasie ukończył Wileńskie Konserwatorium Muzyczne (gra na organach, przedmioty teoretyczne) i zdał egzamin dyplomowy na Wydziale Nauczycielskim Konserwatorium Warszawskiego. W latach 1932-1936 studiował teologię w lubelskim kolegium "Bobolanum", kończąc ją ze stopniem licencjata. Tam 23 czerwca 1935 otrzymał święcenia kapłańskie. Po studiach wrócił do Gimnazjum św. Kazimierza w Wilnie, gdzie uczył śpiewu, prowadził chór, teatr i orkiestrę szkolną. W tym czasie był również prefektem małego seminarium i czynnie angażował się w działalność harcerską. Jako pierwszy jezuita w Polsce, po kursie w 1937 roku, został harcmistrzem. W dniu wybuchu II wojny światowej rozpoczął trzecią probację we Lwowie, którą po rozproszeniu wojennym ukończył w 1940 roku w Starej Wsi. Następnie przez dwa lata zajmował się gospodarczymi sprawami Domu Pisarzy w Warszawie (1940-1942), po czym pracował duszpastersko przy kościele Matki Bożej Łaskawej na Starym Mieście. W czasie okupacji prowadził tajne nauczanie, organizował konspiracyjne koncerty, opiekował się harcerzami ("Szare Szeregi", zuchy im. Zawiszy) oraz zagrożoną młodzieżą (świetlica i kuchnia dla gazeciarzy). Oprócz głoszenia rekolekcji uczył etyki w Szkole Położnych. Pomógł wówczas uratować wielu Żydów. Podczas powstania Warszawskiego był kapelanem Komendy Głównej AK, batalionów Gustaw i Wigry oraz 1112 plutonu osłonowego z 7 Pułku Ułanów Lubelskich (pseudonimy: ksiądz Marek, ojciec Tomasz). Pozostał na Starówce towarzysząc chorym i rannym do końca: na jego oczach hitlerowcy dobili kilkuset ludzi. Zdołał uciec z transportu ocalałych, samotnie przeżywając miesiąc w ruinach spalonego miasta. Następnie jako duszpasterz pracował w Ursusie, Milanówku, Brwinowie oraz przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Od lutego 1945 roku przebywał w Łodzi, gdzie bp Włodzimierz Jasiński mianował go pierwszym duszpasterzem akademickim miasta. Uczył tam również religii w 4 szkołach, organizował Sodalicję Mariańską i prężnie rozwijającą się organizację pomocy "Caritas Academica". Wraz z o. Janem Piwińskim współorganizował Studium Wyższej Wiedzy Religijnej. Był cenionym rekolekcjonistą i bardzo popularnym spowiednikiem.

W nocy 21/22 stycznia 1950 roku został aresztowany. Oskarżony o działalność antypaństwową w 1951 roku otrzymał wyrok 12 lat więzienia, skrócony w wyniku amnestii do 8 lat. Karę odbywał w Warszawie na Mokotowie i we Wronkach. W wyniku wielorakich starań i ze względu na zły stan zdrowia został zwolniony 20 września 1956 roku. Przez rok był następnie socjuszem magistra nowicjatu w Kaliszu (1956/57), po czym został duszpasterzem akademickim w Lublinie (1957-1961). Z pracy ze studentami zrezygnował "ze względu na wiek" i wrócił do Łodzi, gdzie otoczył duchową opieką katolicką inteligencję (1961-1963). Od 20 października rozpoczął pracę w Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego w Rzymie, wspomagając chorego już jej kierownika ojca Józefa Chechelskiego. Po jego zgonie, 27 czerwca 1967 roku, oficjalnie objął kierownictwo Sekcji. W audycjach relacjonował prace II Soboru Watykańskiego, podróże Pawła VI do Ziemi Świętej, Fatimy, Genewy. Aktywny w środowisku polonijnym wiele czasu poświęcił propagowaniu życia i dzieła Mikołaja Kopernika. Jego staraniem, w związku z 500 rocznicą urodzin astronoma, na Monte Mario w Rzymie ponownie otwarto Muzeum Kopernikańskie. Prócz pracy radiowej publikował artykuły w polskich i polonijnych czasopismach. Cały czas prowadził również działalność duszpasterską, zwłaszcza jako rekolekcjonista. W 1973 roku wyjechał do Polski na obchody jubileuszu 50-lecia życia zakonnego. Do Rzymu już nie wrócił: poważnie chory został zwolniony z funkcji kierownika Sekcji Polskiej 24 listopada 1973 roku. Zmarł w opinii świętości 9 marca 1974 w łódzkim szpitalu im. Kopernika. Odznaczony podwójnym Krzyżem Walecznych, Orderem Virtuti Militari i Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami pochowany został w Łodzi, w jezuickim grobowcu na cmentarzu Na Dołach.

  • Bejze B. red., Chrześcijanie, Warszawa 1976 II 511-582; Bronowski F., Rostworowski Tomasz, w: Polski Słownik Biograficzny, Wrocław Warszawa-Kraków 1989-1991, XXXII 241-246 (bibliografia); Grzebień L., Rostworowski Tomasz, w: Słownik jezuitów polskich 1564-1990, Kraków 1993 IX 159; Grzebień L., Tomasz Rostworowski SJ, w: Sekcja Polska Radia Watykańskiego 1938-1988, Rzym 1990, 282-283; Paluszkiewicz F., Czarujący duszpasterz, w: Przyszli służyć, Rzym 1985, 81-91; Paluszkiewicz F., Mały słownik jezuitów w Polsce, Warszawa 1995, 196.

Stefan Filipowicz SJ (1973-1980)

Florian Pełka SJ (1980-1991)

Eugeniusz Senko SJ (1991-1995)

Andrzej Majewski SJ (1995-2001)

Józef Polak SJ (2001-2009)

Tadeusz Cieślak SJ (2009-2012)

Leszek Gęsiak SJ (2012-)

Pracownicy okresowi

  • Andrzej Morski (1953-1954)
  • Jerzy Szaszkiewicz SJ (1956)
  • Michał Janiszewski (1956-1977)
  • Feliks Lasoń SJ (1958, 1959)
  • Stanisław Janicki SJ (1959)
  • Eugeniusz Reczek SJ (1959, 1960)
  • Ryszard Plezia SJ (1971-1973)
  • Jerzy Kownacki ks. (1971-1973)
  • Andrzej Solka (1971-1972)
  • Ewa Maria Odrobna (1971-1980)
  • Magdalena Zawadzka (1972-73)
  • Stanisław Błaż SJ (1972)
  • Władysław Augustynek SJ (1973)
  • Paweł Maciak SJ (1973)
  • Jerzy Stefański ks. (1973)
  • Adam Wolanin SJ (1974)
  • Roman Andrzejewski ks. (1974)
  • Teodor Poloczek ks. (1974)
  • Piotr Lenartowicz SJ (1974, 1975)
  • Andrzej Wałdowski ks. (1975)
  • Stanisław Duda ks. (1975)
  • Eugeniusz Hopciaś SCJ (1975-1977)
  • Alfred Cholewiński SJ (1976, 1978, 1979, 1980)
  • Alicja Limowska D'Ugo (1976-1980)
  • Stanisław Musiał SJ (1977)
  • Tomasz Turowski SJ (1978)
  • Leszek Irek ks. (1978-1979)
  • Henryk Pietras SJ (1979)
  • Bolesław Krawczyk ks. (1979-1980)
  • Sławoj Leszek Głódź ks. (1980)
  • Kazimierz Baran SJ (1980, 1983)
  • Stanisław Głowa SJ (1980)
  • Tadeusz Janusz SJ (1981)
  • Józef Klim ks. (1981-1982)
  • Mieczysław Gąsowski (1982)
  • Witold Koper SJ (1982)
  • Andrzej Majewski SJ (1987)
  • Anna Kowalewska (1988)
  • Marek Jackowski (1988-1989)
  • Janusz Warzocha SJ (1991)
+
Pracownicy RV

Od lewej: ks. Leszek Gęsiak SJ, ks. Andrzej Koprowski (dyrektor programowy Radia Watykańskiego), Papież Franciszek, ks. Tadeusz Cieślak SJ, Krzysztof Bronk, Jacek Domański SJ, Beata Zajączkowska, Aleksander Kowalski

Pracownicy stali

  • Feliks Lasoń SJ (1938-1951)
  • Józef Młodochowski ks. (1939-1943)
  • Ludwik Semkowski SJ (1943-1947)
  • Kazimierz Kucharski SJ (1948-1949)
  • Michał Janiszewski (1949-1956)
  • Józef Janus SJ (1949-1950)
  • Józef Warszawski SJ (1950-1957)
  • Jan Lorenc SJ (1951-1953; 1959-1960)
  • Franciszek Kowalczuk SJ (1954-1957)
  • Józef Chechelski SJ (1957-1967)
  • Józef Cudziński SJ (1957-1958)
  • Jerzy Mirewicz SJ (1958-1959; 1961-1963)
  • Piotr Burzak SJ (1959-1961)
  • Tomasz Rostworowski SJ (1963-1973)
  • Erwin Madecki SJ (1965)
  • Maria Musiał (1968-1969)
  • Antoni Mokrzycki SJ (1968-1969; 1974-1976)
  • Maria Luiza Pawlikowska s. (1968-1971)
  • Stefan Filipowicz SJ (1969-1980)
  • Henryk Śliwiński (1970-1972)
  • Henryka Golec-Caiazza (1970-1996)
  • Alicja Limowska D'Ugo (1971-1976)
  • Stanisław Opiela SJ (1973-1974)
  • Marta Ryk OSU (1975-1988)
  • Adam Włoch SCJ (1975-1989)
  • Florian Pełka SJ (1976-1991)
  • Emil Gola SJ (1977-1978)
  • Barbara Marczewska (1978-2011)
  • Stanisław Pomykała SJ (1980-1982; 1983-1991)
  • Lech Rynkiewicz SJ (1980-1982 w Sekcji Polskiej, 1982-2013 na innych stanowiskach w Radiu Watykańskim)
  • Józef Augustyn SJ (1982-1983)
  • Aleksander Kowalski (1982-pracuje nadal)
  • Władysław Zarębczan ks. (1989-1998)
  • Bogumiła Baran s. (1989-1993)
  • Eugeniusz Senko SJ (1990-1995)
  • Andrzej Majewski SJ (1991-1994; 1995-2001)
  • Marek Sygut SJ (1994-1995)
  • Tadeusz Dobrowolski SJ (1995-2000)
  • Stanisław Tasiemski OP (1998-2008)
  • Józef Polak SJ (2000-2009)
  • Tadeusz Cieślak SJ (2001-2006; 2007-pracuje nadal)
  • Beata Zajączkowska (2001-pracuje nadal)
  • Bogdan Leśniak SJ (2006-2007)
  • Krzysztof Bronk (2008-pracuje nadal)
  • Andrzej Koprowski SJ (2003-wicedyrektor programowy, od 2005 dyrektor programowy)
  • Seweryn Wąsik SJ (2009-2012)
  • Leszek Gęsiak SJ (2012- pracuje nadal)

Pracownicy okresowi

  • Andrzej Morski (1953-1954)
  • Jerzy Szaszkiewicz SJ (1956)
  • Michał Janiszewski (1956-1977)
  • Feliks Lasoń SJ (1958, 1959)
  • Stanisław Janicki SJ (1959)
  • Eugeniusz Reczek SJ (1959, 1960)
  • Ryszard Plezia SJ (1971-1973)
  • Jerzy Kownacki ks. (1971-1973)
  • Andrzej Solka (1971-1972)
  • Ewa Maria Odrobna (1971-1980)
  • Magdalena Zawadzka (1972-73)
  • Stanisław Błaż SJ (1972)
  • Władysław Augustynek SJ (1973)
  • Paweł Maciak SJ (1973)
  • Jerzy Stefański ks. (1973)
  • Adam Wolanin SJ (1974)
  • Roman Andrzejewski ks. (1974)
  • Teodor Poloczek ks. (1974)
  • Piotr Lenartowicz SJ (1974, 1975)
  • Andrzej Wałdowski ks. (1975)
  • Stanisław Duda ks. (1975)
  • Eugeniusz Hopciaś SCJ (1975-1977)
  • Alfred Cholewiński SJ (1976, 1978, 1979, 1980)
  • Alicja Limowska D'Ugo (1976-1980)
  • Stanisław Musiał SJ (1977)
  • Tomasz Turowski SJ (1978)
  • Leszek Irek ks. (1978-1979)
  • Henryk Pietras SJ (1979)
  • Bolesław Krawczyk ks. (1979-1980)
  • Sławoj Leszek Głódź ks. (1980)
  • Kazimierz Baran SJ (1980, 1983)
  • Stanisław Głowa SJ (1980)
  • Tadeusz Janusz SJ (1981)
  • Józef Klim ks. (1981-1982)
  • Mieczysław Gąsowski (1982)
  • Witold Koper SJ (1982)
  • Andrzej Majewski SJ (1987)
  • Anna Kowalewska (1988)
  • Marek Jackowski (1988-1989)
  • Janusz Warzocha SJ (1991)

Stażyści seminarzyści

  • Paweł Nierzwicki SJ (1982-1983)
  • Janusz Warzocha SJ (1983-1984)
  • Andrzej Majewski SJ (1984-1986)
  • Wit Pasierbek SJ (1984-1985)
  • Wiesław Pawłowski SJ (1985-1987)
  • Marek Darul SJ (1986-1988)
  • Mariusz Salamon SJ (1987-1989)
  • Dariusz Kowalczyk SJ (1988-1990)
  • Paweł Pasierbek SJ (1989-1991)
  • Tadeusz Cieślak SJ (1990-1992)
  • Józef Polak SJ (1991-1993)
  • Tomasz Karol Giedrojć SJ 1992-1994)
  • Wojciech Buś SJ (1993-1995)
  • Rafał Zarzeczny SJ (1994-1996)
  • Piotr Skajewski SJ (1995-1997)
  • Krzysztof Bronk SJ (1996-1998)
  • Kazimierz Faron SJ (1997-1999)
  • Bogdan Leśniak SJ (1998-2001)
  • Adrian Winkler SJ (1999-2001)
  • Ryszard Skiba SJ (2001-2003)
  • Romuald Domagała (2003-2005)
  • Łukasz Dębiński SJ (2005-2007)
  • Mateusz Ignacik SJ (2007-2009)
  • Leszek Wilczak SJ (2009-2011)
  • Łukasz Lewicki SJ (2011-2013)
  • Jacek Domański SJ (2013-)